Wypadek statku powietrznego spadochron Icarus Crossfire2 139

Streszczenie

Sprawa PKBWL 2009-0470 — 2009-07-05, godz. 13:10 — miejsce: Chrcynno. Statek powietrzny: Spadochron spadochron Icarus Crossfire2 139. Przyczyna według ustaleń komisji: 1. Bład skoczka polegajacy na zmianie techniki ladowania, w stosunku do poprzednich skoków, poprzez wydłużenie czasu rozpedzania spadochronu w zakrecie, co uniemożliwiło wyrównanie lotu i w konsekwencji doprowadziło do zderzenia z ziemia z duża predkoscia. 2. Komisja nie mogła jednoznacznie wykluczyc, że na zmiane wykonania techniki podejscia do ladowania mógł miec wpływ stan zdrowia skoczka.

Zalecenia bezpieczeństwa

1. Panstwowa Komisja Badania Wypadków Lotniczych po zapoznaniu sie ze zgromadzonymi w trakcie badania zdarzenia materiałami nie zaproponowała nowych zalecen profilaktycznych. Jednoczesnie Komisja przypomina zalecenie profilaktyczne wydane w zwiazku z wypadkiem nr 174/071 majacych odniesienie w pkt c tiret pierwszy i drugi, do wypadku analizowanego w niniejszym raporcie: Rozważyc koniecznosc wydania przez stowarzyszenia zajmujace sie spadochroniarstwem metodyki, zawierajacej wskazówki odnoszace sie do technik wykonywania ladowania z predkoscia wieksza niż wynikajaca z normalnego lotu danej czaszy, na przykład z wykorzystaniem nastepujacych zalecen opartych na materiałach publikowanych przez United States Parachuting Association2: a) Manewry podejscia do ladowania, niezależnie od przyjetej techniki lotu, należy wykonywac tak, żeby były zakonczone na wysokosci zapewniajacej bezpieczne ladowanie. b) Zanim skoczek zacznie używac „czaszy zaawansowanej” o mniejszym rozmiarze, powinien swobodnie posługiwac sie dotychczas używana czasza w nastepujacym zakresie: – Wyrównanie podczas ladowania z lotu na wprost, przy pełnej predkosci, naturalnej dla danej czaszy. – Wyrównanie do ladowania z lotu na małej predkosci. – Miekkie ladowania z ustaniem na nogach, w odległosci nie wiekszej niż 10 metrów od wyznaczonego celu, w różnych warunkach pogodowych (predkosci wiatru). c) Nabywanie umiejetnosci pilotau „czasz zaawansowanych” prowadzic stopniowo i do pełnego opanowania na wysokosci wiekszej niż 500 m AGL, stosujac nastepujace wskazówki metodyczne: – Poznac charakterystyke lotu czaszy i utrate wysokosci w każdym trenowanym manewrze. – Znac i swobodnie wykonywac każdy manewr, jaki jest planowany lub z jakim skoczek może sie spotkac, w tym podejscie do ladowania z rozpedzaniem. – Lot połaczony z wykonywaniem gwałtownych manewrów przeprowadzac w sektorach przestrzeni wydzielonych przez organizatora skoków dla tych manewrów, przy uwzglednieniu kierunków wiatru i ukształtowania terenu. – Zmiane rozmiaru czaszy głównej na mniejszy przeprowadzac stopniowo, dopiero po pełnym opanowaniu umiejetnosci w zakresie wszystkich manewrów pilotażu dotychczas używanej czaszy. d) W jednym czasie wprowadzac zmiane tylko jednego nowego elementu takiego jak: – Zmiana rozmiaru czaszy; – Zmiana profilu czaszy. Ponadto, Komisja przypomina, e zgodnie z art. 105 ustawy Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r., nr 100, poz. 696 z zm.): „[…].
2. Członek personelu lotniczego nie może wykonywac lotów lub innych czynnosci lotniczych w przypadku utraty wymaganej sprawnosci psychicznej i fizycznej. 3.Członek personelu lotniczego, który jest swiadomy utraty sprawnosci fizycznej lub psychicznej wymaganej do wykonywania swojej funkcji, zobowiazany jest do natychmiastowego poddania sie badaniom lotniczo-lekarskim. […]”.